Η Μάγδα έσπρωξε την πόρτα με τον ιστό της αράχνης, ακούγοντας το κουδούνισμα μιας παλιάς καμπάνας. Μπαίνοντας μέσα, ένιωσε τον κόσμο να αλλάζει. Αυτό που έμοιαζε εξωτερικά σαν μια ερειπωμένη, σχεδόν εγκαταλειμμένη βιτρίνα ήταν ένα βασίλειο ανείπωτων θαυμάτων στο εσωτερικό. Ήταν βιβλιοπωλείο, αλλά δεν έμοιαζε με
κανένα που είχε δει ποτέ.Ο αέρας ήταν πυκνός από το άρωμα του μελανιού και της παλαιωμένης περγαμηνής. Μια πλούσια ταπισερί ιδεών κρεμόταν αόρατα στην ατμόσφαιρα, χειροπιαστή αλλά ανέγγιχτη. Ήταν σαν οι ίδιοι οι τοίχοι να ψιθύριζαν μυστικά και ιστορίες ξεχασμένες εδώ και καιρό.
«Α, ένας άλλος αναζητητής της σοφίας και του θαύματος, υποθέτω», είπε ένας ηλικιωμένος άνδρας, που αναδύθηκε πίσω από μια πανύψηλη στοίβα βιβλίων. «Το όνομά μου είναι Ηλίας, ο φύλακας αυτών των τόμων».
"Είμαι η Μάγδα. Δεν είμαι ακριβώς σίγουρη γιατί μπήκα μέσα, απλά ένιωσα… υποχρεωμένη."
"Α, μια απάντηση στο κάλεσμα της περιέργειας, ένα ευγενές χαρακτηριστικό. Τι είναι αυτό που αναζητάς, Μάγδα; Φιλοσοφία; Μυθοπλασία; Ή μήπως... ποίηση;"
Τα μάτια του Ηλία έλαμψαν καθώς ανέφερε τη λέξη «ποίηση». Η καρδιά της Μάγδας χτύπησε και για έναν άγνωστο λόγο, απάντησε: "Ναι, ποίηση. Έχετε κάποια σύσταση;"
"Α, αλλά φυσικά. Ακολούθησέ με."
Ο Ηλίας οδήγησε τη Μάγδα μέσα από έναν λαβύρινθο από ράφια, το καθένα γεμάτο με έργα συγγραφέων των οποίων τα ονόματα διήρκεσαν αιώνες. Σταμάτησαν σε ένα ράφι που έμοιαζε να λαμπυρίζει, σαν να ήταν καλυμμένο με ένα στρώμα αιθέριου φωτός.
«Ορίστε», είπε, δίνοντάς της ένα μικρό, σχεδόν δυσδιάκριτο βιβλίο. "Αυτή είναι μια σπάνια συλλογή. Χωρίς τίτλο και από έναν άγνωστο συγγραφέα. Μερικοί λένε ότι αυτοί οι στίχοι έχουν τη δύναμη να αλλάξουν ζωές. Να είστε προσεκτικοί καθώς διαβάζετε, γιατί η ποίηση είναι ένα βλέμμα του χρόνου και της μνήμης στη λειτουργία."
Η φράση εντυπωσίασε τη Μάγδα ως περίεργη αλλά ηχηρή. Άνοιξε το βιβλίο και άρχισε να διαβάζει. Κάθε γραμμή φαινόταν να χορεύει και να υφαίνει τη δική της αφήγηση, ξεκλειδώνοντας αναμνήσεις που ποτέ δεν ήξερε ότι είχε. Ο χρόνος φαινόταν να λυγίζει γύρω της, και μέσα σε λίγα λεπτά, ένιωσε σαν να επέπλεε σε ένα ποτάμι αιώνιων τώρα.
Η Μάγδα σήκωσε το βλέμμα της από το βιβλίο, με τα μάτια της να συναντούν εκείνα του Ηλία. "Αυτό είναι απίστευτο. Πόσο είναι;"
Ο Ηλίας χαμογέλασε. "Α, η αξία ενός πράγματος συχνά δεν μπορεί να μετρηθεί σε νόμισμα, Μάγδα. Αυτό το βιβλίο ζητά κάτι άλλο: τον δικό σου στίχο, τη δική σου συμβολή στη λειτουργία της ύπαρξης."
Μπερδεμένη και συναρπαστική, η Μάγδα είπε: «Εννοείς να γράψεις ένα ποίημα;»
"Ακριβώς. Η αξία και ο προσδιορισμός του λόγου λόγω ύπαρξης. Πρέπει να ανακαλύψεις γιατί σε τράβηξε αυτό το μέρος, σε αυτό το βιβλίο, και να το εκφράσεις με λέξεις. Τότε, και μόνο τότε, το βιβλίο θα γίνει δικό σου."
Η Μάγδα κάθισε σε ένα αρχαίο γραφείο κοντά στο πίσω μέρος του μαγαζιού. Ένα πτερύγιο και ένα δοχείο μελανιού ήταν έτοιμο. Πήρε μια βαθιά ανάσα και άρχισε να γράφει. Οι λέξεις κυλούσαν σαν να διοχετεύονταν από κάποιο αιθέριο επίπεδο, γεμίζοντας τη σελίδα με στίχους που χόρευαν και τραγουδούσαν. Καθώς τελείωσε την τελευταία γραμμή, ένιωσε μια αίσθηση πληρότητας να την πλημμυρίζει.
Έδωσε το χαρτί στον Ηλία. Το διάβασε με τα μάτια του να λάμπουν ξανά. "Αχ, υπέροχο! Έχεις καταλάβει την ουσία αυτού του ιερού. Το βιβλίο είναι τώρα δικό σου, όπως και όλα τα θαύματα και τα μυστήρια που κρύβει."
Καθώς η Μάγδα έβγαινε από το μαγαζί, με το βιβλίο στο χέρι, ένιωθε διαφορετικά—μεταμορφώθηκε. Ο κόσμος έξω φαινόταν πιο ζωντανός, ζωντανός, σαν να απηχούσε τους στίχους που τώρα ευδοκιμούσαν μέσα της.
Ο Ηλίας στάθηκε στο κατώφλι, «Θυμήσου, Μάγδα, η δύναμη της ποίησης μπορεί να ξεπεράσει τον χώρο και τον χρόνο. Επισκεφτείτε όποτε θέλετε· πάντα θα βρείτε ένα σπίτι εδώ».
Καθώς απομακρυνόταν, οι γραμμές που είχε διαβάσει και είχε γράψει αντηχούσαν στο μυαλό της: «Η ποίηση είναι ένα βλέμμα του χρόνου και της μνήμης στη λειτουργία, η αξία και ο προσδιορισμός της λογικής για την ύπαρξη».
Για πρώτη φορά ένιωσε σαν να καταλάβαινε τις λέξεις — τις καταλάβαινε βαθιά, στις πιο ιερές κάμαρες της ψυχής της. Συνειδητοποίησε ότι δεν είχε βρει απλώς ένα βιβλίο. είχε ανακαλύψει ένα βασίλειο όπου οι λέξεις ήταν η ουσία της ίδιας της ζωής, ένα μέρος που, σαν ποίημα, υπήρχε ανάμεσα στις γραμμές του κόσμου που γνώριζε.
Και έτσι, η Μάγδα προχώρησε, κάθε βήμα ένας στίχος, κάθε σκέψη μια γραμμή, κάθε στιγμή ένα ποίημα στην ανθολογία της ύπαρξής της.
ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ.
Copyright ® 2023 Evaggelos Iliopoulos
All Rights Reserved
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου